Arcade Kid'den Arcade Ebeveynine: Sevdiğimiz Oyunları Yeni Nesille Paylaşıyoruz

Evdeki oyun makinesini açıp çocuğunuzu çağırdığınızda özel bir an yaşanır.

"Gelin şunu görün. Ben bu oyunu sizin yaşınızdayken oynamıştım."

İlk başta ekrana bakıp karakterlerin neden büyük, renkli piksellerden oluştuğunu merak edebilirler. Daha sonra müzik başlıyor. Joystick'i hareket ettirir, Başlat'a basarsınız ve onlara, yıllardır oynamamış olsanız bile, ellerinizin hala hatırladığı bir şeyi gösterirsiniz. Birkaç dakika sonra sıra kendilerine geliyor.

Oyun çocukluğumuzdan gelebilir ama etrafında yaşanan an tamamen yeni.

Çevrimiçi oyunlardan önce tanıştığımız yer atari salonuydu

1980'lerde ve 1990'larda büyüyen çoğumuz için atari oyunları hiçbir zaman yalnızca ekranda görünenlerden ibaret olmadı. Oda da bir o kadar önemliydi.

Nerede yaşadığımıza bağlı olarak bu oda Britanya'da bir sahil eğlence salonu, bir gezici fuar, bir alışveriş merkezi atari salonu, mahalledeki bir atari salonu veya bir Japon oyun merkezi olabilir. Ayrıntılar farklıydı ama ritüel tanıdıktı: Parayı bırakın, kontrollerde yerinizi alın ve o bir turun sayılmasını sağlamaya çalışın.

İzleyerek öğrendik. Birisi arkamızda beklerken duraklatma düğmesi yoktu ve işin zor kısmını açıklamaya hazır bir çevrimiçi video yoktu. Öndeki oyuncuyu inceledik, bir hareketi hatırladık ve sıramız geldiğinde denedik. Bir yabancı gizli bir rotayı ortaya çıkarabilir. Bir arkadaşımız bize özel bir hareket öğretebilir veya bunu bir sonraki maça kadar gizli tutabilir.

Bu odalar bize yerel şampiyonlar, dostça rekabetler, ortak keşifler ve basit bir soruyla başlayan dostluklar kazandırdı: "Bunu nasıl yaptın?"

Şimdi İkinci Oyuncuyu devredeceğiz

Yıllar sonra harika bir şey değişti. Artık sınıftaki daha büyük çocukların bir sonraki aşamaya nasıl ulaştığını anlamaya çalışan en genç oyuncular değiliz. Biz deneyimli oyuncularız.

Final Fight'deki varillerin yararlı bir şeyler içerebileceğini biliyoruz. Metal Slug'deki iyi zamanlanmış bir sıçramanın ritmini hatırlıyoruz. Zihnimiz hareketi açıklamayı bitirmeden parmaklarımız hala Street Fighter II'de ateş topu atmaya çalışıyor.

Bu bilgiyi bir çocukla paylaşmak, ona eski oyunların daha iyi olduğunu söylemekten farklıdır. Bu bir davet: yanımda durun, bir karakter seçin ve birlikte ne kadar ileri gidebileceğimizi öğrenelim.

Bazen roller beklenenden daha hızlı tersine döner. Çocuklar kalıpları çabuk öğrenirler. Onlara öğretmeyi planladığımız oyun, bizi yenecekleri oyuna dönüşüyor. Bu eğlencenin bir parçası. Eski aile uzmanının birdenbire yeni bir rakibi olur ve yeniden pratik yapmak için çok iyi bir nedeni olur.

Birlikte oynayabileceğiniz maceralarla başlayın

İşbirlikçi oyunlar genellikle nesiller arasındaki en kolay köprüdür çünkü oyuncular birbirlerini ortadan kaldırmaya çalışmazlar. Aynı düşmanlarla yüzleşiyorlar, birbirlerini koruyorlar, ekranı paylaşıyorlar ve aynı zaferi kutluyorlar.

Final Fight, Metal Slug, Teenage Mutant Ninja Turtles, The Simpsons, Cadillacs and Dinosaurs, Captain Commando, Golden Axe ve Sunset Riders hepsi o yan yana hissi yaratır. Kontrollere ulaşılabilir, aksiyon hızla başlıyor ve amacın anlaşılması kolay: ilerlemeye devam edin ve birbirinizin hayatta kalmasına yardımcı olun.

Bu oyunlar aynı zamanda küçük aile hikayeleri de yaratır. Son anda bir oyuncu diğerini kurtarır. Diğer oyuncunun daha fazla ihtiyacı olduğunda birisi yanlışlıkla yiyeceği topluyor. İmkansız görünen bir patron, bir denemeden sonra nihayet düşüyor. İşte ekran kapatıldıktan sonra insanların bahsettiği anlar bunlar.

Bazen heyecanı geri getirmek için tek gereken tanıdık bir an. Aşağıdaki klipte, savaşçı Golden Axe'de ejderhanın üzerine tırmanıyor ve aniden eski bir anı yeniden canlanıyor; camın arkasında değil, oyuncunun CherryQuest makinesindeki elleri altında.

Saniyeler içinde anlam kazanan klasikleri seçin

Bir ilk arcade deneyimi uzun uzun açıklamaya gerek yok. En kalıcı oyunlardan bazıları kurallarını neredeyse anında iletir.

• Pac-Man'da labirenti temizleyin ve hayaletlerden kaçının.
• Galaga'de hareket edin, ateş edin ve bir sonraki oluşumda hayatta kalın.
• Bubble Bobble ve Snow Bros.'de düşmanları tuzağa düşürün ve ekranı temizleyin.
• Puzzle Bobble ve Tetris'de renkleri eşleştirin veya çizgileri tamamlayın.
• Pang'da seken topları dokunmadan bölün.
• Bomberman'ye bir bomba yerleştirin ve kendinize bir kaçış yolu bırakmayı unutmayın.

Basit kurallar sığ oyunlar anlamına gelmez. Çocuklar hedefi hızlı bir şekilde anlayabilir, yetişkinler ise zamanlama, planlama ve yüksek puanlarını geliştirmeye devam edebilir. Bu kombinasyon, bu oyunların ilk ortaya çıktıklarından onlarca yıl sonra hala bir oda tutabilmesinin nedenlerinden biri.

İşbirliği dostane bir rekabete dönüştüğünde

Eninde sonunda birisi her atari salonu ailesinin beklediği soruyu soracaktır: "Sana karşı oynayabilir miyim?"

İşte burası tanıdık rekabetlerin geri döndüğü yer. Street Fighter II, The King of Fighters ’98, The King of Fighters 2002, Tekken 3, Samurai Shodown ve Fatal Fury Special iki neslin birbirinin alışkanlıklarını keşfetmesine olanak sağlar. Bir oyuncu deneyime güvenir; diğerinde hız var, merak var, aile hiyerarşisine saygı yok.

Rekabetin karmaşık kombinasyonlarla başlaması gerekmiyor. Yeni bir oyuncunun beğendiği karakteri seçmesine izin verin. Birkaç rahat tur oynayın. Onlara on yerine yararlı bir hamle gösterin. Kazanırlarsa bunun neden "sayılmadığını" açıklama isteğine karşı koyun. Rövanş butonunun var olmasının bir nedeni var.

Spor oyunları aynı rekabet kıvılcımını farklı bir biçimde sunuyor. NBA Jam, Windjammers ve Super Sidekicks, özellikle ziyaret edilen arkadaşlar ve akrabalar yarışmaya katıldığında hızlı bir maçı akşam turnuvasına dönüştürebilir.

Nostaljiyi tarih dersine çevirmeyin

En sevdiğimiz oyunu ilk ne zaman gördüğümüzü, hangi arkadaşın her zaman hangi karakteri seçtiğini ve başka bir jetona para ayırmanın ne kadar zor olduğunu eksiksiz bir şekilde anlatarak tanıtmak cazip geliyor. Bu hikayeler önemlidir; ancak yeni oyuncu kendi anısını yarattıktan sonra daha ilginç hale gelirler.

Daha nazik bir giriş genellikle daha iyi sonuç verir:

1. Bırakın göz atsınlar ve ilgilerini çeken bir şeyi seçsinler.
2. İşbirlikçi veya anlaşılması kolay bir oyunla başlayın.
3. Sadece ilk dakika için ihtiyaç duydukları kontrolleri açıklayın.
4. Kontrolleri devralmadan hatalara izin verin.
5. En sevdiğiniz oyunun arkasındaki hikayeyi sorduklarında paylaşın.

Amaç bizim neslimizin en iyi oyunlara sahip olduğunu kanıtlamak değil. Her iki nesle de hangi oyunların ait olabileceğini keşfetmektir.

Tek ekran odayı bir araya getirebilir

Modern eğlence genellikle herkese ayrı bir ekran, ayrı kulaklıklar ve ayrı bir deneyim sunar. Evde atari salonu makinesi başka bir seçenek sunar: ayakta duran veya yan yana oturan, aynı aksiyona bakan, aynı anda tepki veren insanlar.

Oynamayan kişi hala işin içindedir. Yaklaşan bir düşmanı fark ederler, gizli eşyanın nerede göründüğünü hatırlarlar, az farkla kaçışı kutlarlar veya bir sonraki tura geçmeyi isterler. İki oyunculu destek mevcut olduğunda, ikinci kontrol seti katılmayı anında sağlar.

Bu, her atari salonu oturumunun organize aile zamanı olması gerektiği anlamına gelmez. Bazen bir çocuk yüksek puanı tek başına kovalamak ister. Bazen bir ebeveyn eski bir favoriyle on sessiz dakika geçirmek ister. Bunun değeri, ruh haliniz uygun olduğunda makinenin ortak bir buluşma noktası haline gelebilmesidir.

Ve sonra eski dostlar geliyor

Yeni nesil hikayenin sadece yarısı. Otuz yıl önce yanınızda çalan kişileri davet edin ve açılış müziğini tanıdıklarında neler olduğunu izleyin.

Eski karakter seçimleri geri dönüyor. Eski argümanlar geri dönüyor. Birisi hala bir etabı tek krediyle bitirebileceğini iddia ediyor. Bir başkası ise bir hamlenin eskiden oynadıkları kabinede farklı işlediği konusunda ısrar ediyor. Dakikalar içinde o zaman ile şimdi arasındaki yıllar çok daha kısalıyor.

Bir fotoğraf bize o dostlukların var olduğunu hatırlatabilir. Oynanabilir bir atari makinesi, bu arkadaşlara yeniden birlikte yapacakları bir şeyler sunuyor.

Geçmişi yeniden inşa etmiyoruz, devam ettiriyoruz

Eski atari salonu evde mükemmel bir şekilde yeniden üretilemez ve belki de olmaması gerekir. Uzun kuyrukları, kaybolan cep harçlıklarını, kapanış saatini ya da biri ışıkları söndürürken öne çıkmanın verdiği hüsranı yeniden yaratmaya gerek yok.

Eve getirebileceğimiz şey hala önemli olan kısımdır: duyarlı atari tarzı kontroller, törensiz başlayan oyunlar, aynı ekranı paylaşan iki kişi ve birinin bir tur daha isteyen sesi.

CherryQuest'nin arkasındaki fikir budur. Ev atari salonu, yetişkinlere hatırladıkları oyunlara geri dönmenin bir yolunu verirken, bu oyunları orijinal kuyrukta olmayan çocuklara, eşlere, akrabalara ve arkadaşlara da açabilir.

Oyun kitaplıkları, versiyonları ve iki oyunculu destek, CherryQuest modele ve yazılım yapılandırmasına göre değişiklik gösterebilir. Bu makaledeki başlıklar, ailelerin keyif alabileceği deneyim türlerinin örnekleridir; adı geçen her oyunun her makineye dahil edileceğine dair bir söz değildir. Lütfen Popüler Arcade Oyunları Listemizi kontrol edin ve satın alma işleminiz için önemli olan herhangi bir oyunu onaylamak için bizimle iletişime geçin.

Sonraki hafıza bir turla başlar

Çocukken bu oyunların karşısında durup bir jetonun yeterli olup olmayacağını merak ederdik. Bugün kendi çocuklarımızla birlikte orada durup “Sana bir şey göstereyim” diyebiliriz.

Belki de Final Fight ile başlayacaksınız. Belki Metal Slug, Pac-Man veya eski atari salonunda hiç fark etmediğiniz bir oyunu seçeceklerdir. İlk hamleyi öğretebilir, ilk maçı kaybedebilir ve akşamın geri kalanını itibarınızı geri kazanmaya çalışarak geçirebilirsiniz.

Oyun eski olabilir. Etrafında yaratılan kahkaha, rekabet ve aile hikayeleri yeni.

CherryQuest kurucu hikayesini okuyun, ev atari makinelerimizi keşfedin veya ev oyun odası rehberimizde seçeneklerinizi karşılaştırın. Hazır olduğunuzda bir oyuncu seçin ve ona ikinci kontrol setini verin.